Niedobór kształtuje wszystko
Suche krainy, obejmujące strefy hiperaridne, aridne, semiaridne i suche subwilgotne, zajmują mniej więcej dwie piąte lądów Ziemi i są domem dla miliardów ludzi. W prawdziwych pustyniach opady są niskie i nieprzewidywalne, temperatury gwałtownie zmieniają się między dniem a nocą, a gleby są często cienkie lub zasolone. Rośliny i zwierzęta reagują na dwa sposoby: przetrwują suszę dzięki magazynowaniu wody i uśpieniu albo ją unikają, szybko kiełkując i rozmnażając się po rzadkich deszczach. W obu przypadkach timing i partnerstwa liczą się równie mocno jak wytrzymałość.
Pustynie mgieł: Atacama i Namib
Atacama w Chile jest jednym z najsuchszych miejsc na Ziemi poza biegunami; niektóre stacje meteorologiczne odnotowały niemal zerowe opady przez lata. Mimo to na przybrzeżnych wzgórzach morska mgła, którą miejscowi nazywają camanchaca, wnika w głąb lądu i podtrzymuje „lomas” – sezonowe oazy mgły z kwitnącymi ziołami, kaktusami i porostami. Społeczności takie jak ta w okolicach Chungungo zbierały wodę pitną za pomocą siatek wyłapujących mgłę, budując bezpośrednio na tym naturalnym procesie.
Po drugiej stronie Atlantyku Pustynia Namib w Namibii i Angoli działa podobnie. Mgła napływająca z zimnego Prądu Benguelskiego zasila pola porostów, które dają schronienie owadom. Niektóre chrząszcze z rodziny Tenebrionidae, zwykle kojarzone z rodzajami Onymacris i Stenocara, przechylają ciało w mgłę, tak że krople spływają w stronę pyska. Welwitschia – roślina z zaledwie dwoma liśćmi, które rosną nieprzerwanie od nasady przez całe życie – również korzysta z wilgoci z mgły.
- Zimny Prąd Benguelski
- Mgła przybrzeżna
- Porosty i chrząszcze
- Gekony i ptaki
- Hieny brunatne i szakale
Pustynia Sonora: kalendarz zapylania
Pustynia Sonora w Arizonie i północno-zachodnim Meksyku ma opady w dwóch sezonach, co pomaga wyjaśnić jej niezwykle bogate życie roślinne. Saguaro magazynuje wodę w sfałdowanych pędach, które rozszerzają się po burzach. Jego kwiaty otwierające się nocą odwiedza mniejszy nietoperz długonosy, migrujący na północ z Meksyku wzdłuż „korytarza nektarowego” kwitnących kaktusów i agaw. Gatunek został usunięty z amerykańskiej listy gatunków zagrożonych w 2018 roku po działaniach ochronnych, obejmujących ochronę jaskiń-schronień i zagajników agaw. Naród Tohono O'odham od dawna zbiera owoce saguaro na początku letnich deszczów, co oznacza dla nich nowy rok.
Biologiczne skorupy glebowe
Succulent Karoo, Republika Południowej Afryki i Namibia
Sokotra, Jemen
Ludzie w systemach pustynnych
Pustynie są zamieszkane od tysiącleci. Pasterze, rolnicy oazowi i zbieracze znają dokładnie, gdzie znajduje się woda, kiedy rośliny owocują i jak dać pastwiskom odpocząć. Ochrona przyrody, która ignoruje tę wiedzę, często zawodzi. Programy opłacające lokalnych strażników, mapujące punkty wodne ze starszyzną lub wspierające wspólnotowe rezerwaty, jak w części Namibii, zwykle chronią zarówno dziką przyrodę, jak i źródła utrzymania.
Panel obserwacyjny: etykieta pracy terenowej na pustyni
- Nigdy nie stąpaj po ciemnej, grudkowatej skorupie glebowej; trzymaj się istniejących szlaków.
- Nie udostępniaj współrzędnych GPS rzadkich kaktusów i sukulentów.
- Zabieraj ze sobą wszystkie odpady, w tym skórki owoców, które rozkładają się powoli.
- Pytaj o zgodę przed wejściem na ziemie wspólnotowe lub święte.